Afrikaanse toverdrankjes en andere rituelen als therapie bij een dissociatieve identiteitsstoornis

Op 28 maart 2013 schreef ik over Dakarkid J. Lees daaronder het vervolg. J. een jaar later.

Dit is geen mooi verhaal. Sinds een paar maanden hebben wij een nieuwe jongen in ons opvanghuis. Wij noemen hem hier maar J. want hij werd op Kerstavond gebracht. Hij is dertien, te slank en eigenlijk iets te klein voor zijn leeftijd. Hij heeft een vriendelijk en charmant gezicht en grote vragende ogen die soms en onverwacht kunnen veranderen in een donkere blik. Ook zijn lippen verstrakken dan en zijn gezichtsuitdrukking veranderd van open naar boos gesloten. In zijn mondhoeken spelen zich dan zenuwtrekjes af en zijn stemgeluid heeft een ander timbre. J. kan zeer behulpzaam zijn en wist al na korte tijd goed de weg in het gehele huis.

Aan tafel, als wij met z’n allen eten kan hij heel zwijgzaam zijn of samenzweerderig fluisteren en afkeurende geluiden mompelen. Op andere momenten is hij vrolijk en kan met veel plezier anekdotes vertellen die vaak gaan over vreemd gedrag van anderen op school of op straat. Het zijn dan de anekdotes van een observator die een voor hem vreemde wereld beschrijft waar hij zelf niet aan deelneemt.

J. kan heel lief en voorkomend zijn. Hij is dan zeer hulpvaardig en voert snel kleine taken uit. Hij luistert aandachtig en lijkt dan tevens te willen leren. Hij kan toenadering zoeken en bijna affectief zijn. De lichte verkramptheid die hij dan meebrengt lijkt op charmante onhandigheid of zenuwachtigheid. Soms wil hij het té goed doen en dan moet de taak of opdracht meerdere keren uitgelegd worden.

J. laat geld stelen. Hij spoorde een andere jongen aan die ook nog niet zo lang bij ons woont om geld te stelen. Hij observeert een tijdje waar het geld te halen zou zijn. Ontwikkelt dan een strategie. Spreekt het scenario langdurig door met zijn makkelijk te beïnvloeden vazal en laat de vazal het geld stelen. Natuurlijk komt het uit. De dief wordt zwaarder gestraft dan de mededader. Maar na de derde keer werd het patroon duidelijk. J. was steeds betrokken geweest en bleek het plan bedacht te hebben.

Wij hanteren een open systeem. Als er iets gejat is dan wordt het uitgebreid aan tafel of in de woonkamer met alle kinderen besproken. De dader(s) worden aangespoord om van A tot Z te vertellen hóe zij te werk zijn gegaan en wát zij met het gestolen geld of voedsel hebben gedaan. Wat zij gekocht hebben of bij welke voetbaltafel in de buurt zij met het gestolen geld hebben gespeeld. Dan, vertellen wij hoe wij er achter zijn gekomen en hoe het ‘verhoor’ is verlopen. En welke straf wij hebben opgelegd. Onze straffen zijn extreem mild in vergelijk met de straffen die in Senegalese families worden gegeven. Wij werken mee aan schaamte door het ‘open te gooien’. 

Dieven worden hier in Senegal over het algemeen buitengewoon hard geslagen. En vaak met broekriemen of stokken bewerkt. Tot bloedens toe. J. blijkt dit vroeger herhaaldelijk te hebben ondergaan. Hij is zelfs een aantal keren door speciale Marabouts (traditionele genezers) behandeld, met anti-steel kruiden en speciale drankjes. Er is ook een klein schaapje geofferd en J. kreeg een lange veter om zijn heupen met kleine leren zakjes waarin Koranspreuken en toverkruiden zijn genaaid.

J. is aangemeld door zijn moeder. Een moeder van de Serer stam die op 15 jarige leeftijd is verleid door een 12 jaar oudere Lebou –man. De Lebou zijn de oorspronkelijke vissers uit onze wijk. De moeder was als dienstmeisje naar Dakar gekomen en werkte bij een bevriende familie van de verleider. Toen de moeder zwanger bleek vluchtte de man naar de omgeving van St. Louis en heeft zijn zoon J. nooit gezien. De jonge moeder ontmoete een paar jaar later een andere Lebou man. Zij trouwden en zij kregen samen een tweeling en nog een derde jongen. De kleine J. werd echter nooit echt in de nieuwe familie opgenomen waar de moeder minder als schoondochter maar eerder als dienstmeid werd opgenomen.

J. was het onechte en ongewenste kind wat al vroeg leerde om onzichtbaar te zijn in de sociale context van de grote Lebou familie. Families die scholing uit de weg gaan want de bewerkelijke visvangst bracht genoeg inkomen als iedereen van jongs af aan zou meewerken. Door de leegvisserij van de grote trawlers uit Europa, China en Japan is de armoede onder de Lebou vissers aan de kust van Senegal de laatste twintig jaar bijzonder toegenomen. Hierdoor kwamen huwelijken onder druk te staan en verlieten veel mannen hun gezinnen om nooit meer terug te komen.

De moeder van J. werd gedwongen om buitenshuis te gaan werken als schoonmaakster maar moest wel haar volledige salaris inleveren. Na het laatste kind was de liefde tussen de moeder en de man over. De moeder leefde met haar vier jongens in een zijkamer van de binnenplaats en moest na haar schoonmaakwerk bij een Europees-Senegalees echtpaar eenmaal thuis gekomen de was doen voor de gehele Lebou familie. Verleden najaar is zij weggegaan uit de familie. Zij mocht alleen J. meenemen. Na enige weken heeft zij J. bij ons aangemeld. Zij had onvoldoende geld om hem te eten te geven en J. bleek hele dagen door de wijk te zwerven. Ook omdat hij geen schoolspullen had.

J. is dus anders dan onze andere kinderen. J. blijkt dubbel aandacht nodig te hebben. J. heeft twee zeer verschillende persoonlijkheden in dat slanke wat nerveuze lichaam. Met die grote soms prachtige en dan weer zo donkere ogen. J. leeft in twee werelden. De ene wereld is een gedroomde wereld. Het is de wereld waarin hij zijn vader ontmoet die een succesvol zakenman blijkt te zijn in St. Louis en al jaren naar zijn zoon J. verlangt die het zo goed doet op school en zo slim en charmant is waardoor de vader enorm veel van hem houdt. Op een dag ontmoet J. eindelijk zijn vader die hem met betraande ogen aankijkt en niets anders kan zeggen dan - ik heb altijd van je gehouden mijn zoon.

De andere wereld van J. is de klagende moeder die hem aan zich bind door álles met hem te bespreken. Haar dagelijkse zorgen, haar haat tegen die twee mannen die haar vier kinderen hebben geschonken maar niets voor haar en haar kinderen willen doen. De klagende en verlaten moeder zit dan in haar kamertje met het 15watt lampje. Haar schaarse bezittingen in een paar zakken. Een mat met een goedkope ingezakte matras is haar stoel. J. zit op enige afstand op de grond tegen de muur geleund met opgetrokken knieën en luistert en reageert soms beleefd of semi-grappig op de klaagzang van zijn moeder. J. heeft zelf nauwelijks kleding of bezittingen. Dat is hij gewend. Zijn enig houvast is die verre vader die zo veel van hem houd.

J. en ik hebben onlangs een lang gesprek gehad. - J. weet je eigenlijk wel dat wij hier in huis heel veel van je houden? – Ook al steel je de hele toko leeg. Want eigenlijk steel jij van jezelf. Want alles wat hier is, is er ook voor jou en dus ook ván jou.

J. kijkt verschrikt op. - Ja J. wij houden van jou want wij denken dat wij weten waarom jij zo bent. Er wonen twee héél verschillende jongens in jou. Twee jongens die elkaar niet goed kennen en toch al heel lang samen wonen. Ons probleem is dat wij eigenlijk maar met één van de twee om kunnen gaan. Jij zal dus een keuze moeten maken wie van de twee mag blijven. Die twee jongens die in jou wonen zijn allebei even goed en soms heel ondeugend met momenten van opjutten tot stelen van spullen of geld wat niet van een van die twee jongens is. 

Je zal dus moeten kiezen wie hier mag blijven wonen. Want diegene die hier van jou mag blijven wonen die zal alle liefde en aandacht krijgen die nodig is om wat vroeger allemaal gebeurd is een beetje goed te krijgen. De liefde en aandacht kan er ook voor zorgen dat jij je hersenen gaat gebruiken om het goed te doen op school en dat je vrienden krijgt die niet behoeven te kiezen uit één van die jongens die in jou wonen. Jou aanstaande vrienden hebben toch ook het recht om te weten met wie zij bevriend zijn!

J. laat zijn hoofd zakken. Zijn schouders trekken iets naar elkaar toe en zijn blote voeten zoeken elkaar. Hij ziet er zo kwetsbaar uit. Het lijkt wel alsof wij achter zijn geheim zijn gekomen. Zijn dubbelleven. Zijn gedroomde realiteiten die hem de kracht gaven om alle problemen en de afwijzingen te kunnen overleven. Zijn wijze van (negatieve) aandacht vragen door te stelen, straf te krijgen en dan vergeven te worden omdat J. zich dan een tijdje voorbeeldig gedraagt en dan kleine complimenten krijgt. Complimenten die hij zo hard nodig heeft.

De grote loyaliteit aan zijn moeder kan hem zeker vergeven worden. Hij is haar zoon, haar surrogaat man én de beschermende surrogaat vader van de jongere andere drie kinderen. Toch wel wat te veel voor een jongen van dertien.

J. eigenlijk heb je wel mazzel – Je hebt nu een tamelijk witte vader en nog belangrijker een oudere broer (opvoeder L.) die ook jou grote broer, oom, vriend en begeleider is. En J. wij hebben besloten dat we nog beter voor je gaan zorgen dan de laatste maanden. We gaan géén kasten voor jou op slot doen. Je mag overal aanzitten. En je mag naar buiten wanneer je maar wilt, als je het maar even meldt want dat is normaal! Je moet zelf maar gaan kiezen wie jij wil zijn. En je moet eens gaan nadenken waar jij eigenlijk naar toe wilt. Niet vandaag maar in de toekomst. Want het is jou toekomst. 

J. hief zijn hoofd weer op hij zat er niet meer zo verslagen bij. Maar leek eerder opgelucht. Alsof er een grote last van hem was afgevallen. De laatste weken lijkt J. wat meer ontspannen te zijn. Gisteren trok ik hem even naar me toe. Je doet het goed J., je doet het goed!

J. zal echter niet snel kunnen veranderen. Hij heeft veel tijd nodig om de trauma’s van voorheen te kunnen wegwerken. Die tijd gaat hij ook krijgen. Er is in Europa een discussie gaande over het probleem waar J. kennelijk mee kampt (dissociatieve identiteitsstoornis). In Villa Dakarkids zijn wij niet zo van de etiketjes en labels. Liever bieden wij een heldere structuur met veel regelmaat en rust momenten waarin er voldoende vrijheid is voor ieder individu om zijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen. 

De andere kinderen in huis zijn door de open gesprekken over wat goed en slecht is voldoende in staat om J. ook te helpen met het vinden van zijn persoonlijkheid. Daarbij komt dat kinderen toch niet doen wat je hun zegt. Je moet hen voordoen of voorleven hoe jij het zou willen hebben. En wie is er eigenlijk wél normaal? 

Hoe gaat het nu met J. - 16 mei 2014

Wij zijn meer dan een jaar verder. J. heeft vele worstelingen met zijn persoonlijkheden door gemaakt. De heftige band met zijn moeder veroorzaakt de grootste problemen. Het is een wederzijdse haat-liefde verhouding en zij laten elkaar nauwelijks los. J. slaapt 's nachts bij zijn moeder in de kamer en gaat overdag naar school en is daarna bij ons voor het middag en avond eten. Zijn moeder zegt nooit geld te hebben voor zijn eten, drinken, kleding en schoolspullen. Toch is zij zeker 15 kilo dikker geworden in het afgelopen jaar. Zij is kookster in een Senegalees-Frans gezien in de rijke mensen buurt van Dakar. Zij verdient 60 euro per maand voor zes dagen werken van 7.00 tot 15.00 uur. 

J. is het afgelopen jaar vaak 'in de fout gegaan'. Hij pikt kleine bedragen door boodschappen half uit te voeren. Hij komt dan met minder terug dan was gevraagd. Of hij pikt gehaalde boodschappen terug en wisselt deze in voor geld in de winkel waar hij voor ons de boodschappen haalde. 

Op school zorgt hij ervoor dat hij voor alles net een 6 haalt. Dus hij gaat wel over. Zo doet J. het met alles. Hij loopt voortdurend op het scherp van de snede. Onlangs kwam hij uit school. Hij had met typex het woord 'normal' op zijn arm geschreven. Sindsdien word hij 'normal' genoemd. De wens om 'normal' te zijn was kennelijk meester van de gedachte. De warmte, structuur en confrontaties met zijn gedrag lijken aan te slaan bij J. Toch vermoed ik dat hij nog een zeer lange weg heeft te gaan. In zijn ogen leeft voortdurend een ander vuur. Een onbestemd vuur. 

Zijn stem kan warm en sympathiek zijn. Als hij liegt of ontkend dan fluistert hij bijna. Gelukkig laat hij zich niet ontmoedigen en blijft hij komen. In de zomervakantie gaat hij drie maanden naar Sandiara. Wij hebben een plek voor hem gevonden bij een oude wijze natuurgenezer. Hopend dat J. tussen de kruiden en planten zich nog 'normaler' gaat voelen. 

West Afrikaanse maskers geven over het algemeen 

een gemoedstoestand weer.

De Marabouts en de traditionele genezers worden 

ondanks de aanwezigheid van de Islam en het Christendom 

door een zeer groot deel van de bevolking geraadpleegd. 

Op alle markten kan men kruiden, drankjes, steentjes, schelpjes 

en voorwerpen vinden die gebruikt worden als preventie 

of als therapie bij de dagelijkse of nachtelijke ongemakken. 

De vele hals, arm en buikveters met de zogenoemde Gris-Gris 

worden veelal via de Marabouts betrokken. 

Op deze uitsnede van de grote tekening is duidelijk te zien dat de oudere Dakarkids bij de jongens waken als zij op de mat (links) slapen

De magen van een ieder zijn goed gevuld. 

De meisjes zijn dun en aan het werk getekend 

Vrijdag en Robinson gaan door Nederland fietsen

Wij zijn onlangs een crowd funding campagne gaan opstarten om fondsen te werven voor een BluePump en het opknappen van het onderkomen voor onze Groene Leerlingen. Een groep van onze ex straatkinderen, jongens dus. Jongens die het vermogen én talent hebben om boer, tuinman, handelaar of bedrijfsleider te worden. Wij hebben in 2012 een huis voor hen gevonden wat opgeknapt moet worden en een paar grote tuinen waar water en andere voorzieningen moeten komen. Andere Dakarkids die dóór willen leren kunnen doorstromen naar het vervolgonderwijs via ons opvanghuis in Dakar of anders verhuizen naar het landelijke lyceum in het zelfde stadje waar onze groene projecten zich bevinden. Dit kan nu vanwege onze een nieuwe zuster organisatie. Onze oudste Dakarkids zijn Lamine en Demba en zij zijn beiden verantwoordelijk voor het wel en wee van de jongere Dakarkids. Association Dakarkids heeft daarnaast een grote groep vrijwilligers die betrokken zijn op de vele kleine en grote deel projecten die deel uit maken van ons ‘community development’ programma.

Voor Dakarkid Lamine zag de toekomst er in 2004 bepaald niet rooskleurig uit. Hij was al vijftien maar leek eerder twaalf jaar oud. Zijn oogwit was bedekt met gele en rode vlekjes. Zijn donkere huid was faal grijs. Zijn veel oudere halfbroer had geassisteerd bij een NGO project waar ik in opdracht van een buitenlandse donor een controle had uitgevoerd.  Op de weg terug vroeg de broer of wij even konden stoppen bij zijn ouderlijk huis. Het bleek een onafgewerkt huisje te zijn aan de rand van een moerasgebied. In de doorgerookte kamertjes woonden zijn vader met zijn derde echtgenote. De broer van Lamine was de eerste zoon van de vader. De eerste echtgenote was al jaren eerder overleden. De tweede echtgenote was de moeder van Lamine. Lamine zat buiten op een krukje. Alleen en op afstand van zijn familie. De moeder was psychisch in de war geraakt nadat de één jaar jongere zus van Lamine in een put was gevallen. De zus was kort daarna overleden aan vermoedelijk innerlijke bloedingen. Er was geen geld geweest voor een ziekenhuis. Sinds het overlijden van haar enige dochter had de moeder geen oog meer voor haar enige zoon. En ook geen woorden meer.

Het huwelijk met de derde vrouw was zeer vruchtbaar. Er waren in vlot tempo vijf kinderen geboren. De tweede vrouw had stilzwijgend een kleine kamer met haar zoon Lamine betrokken. Om zes uur in de ochtend staat zij op en vertrekt naar de centrale markt om daar verse bonen te kopen. Vanaf acht uur ’s morgens tot acht uur ’s avonds verkoopt de moeder haar bonen vanaf een kleine wankele tafel. Zo doet zij dat al vijftien jaar. Stilzwijgend. De halfbroer nam Lamine mee naar het NGO kerstfeest. Omdat Lamine niemand anders kende dan zijn halfbroer en mij eerder had ontmoet blijf hij in mijn schaduw en was behulpzaam bij het opruimen. Drie dagen later stond Lamine voor de deur van mijn huis. Of hij mocht komen helpen met het huis was zijn vraag. Hij kon de vele planten water geven die om het huis heen in grote bakken aan de binnenmuren waren geplaatst. Mijn bureau stond onder een raam met zicht op het voor terras. Na verloop van tijd zag ik veel water onder het entree hek naar buiten stromen. Achter het huis stond Lamine met de tuinslang in zijn hand bij de bananenboom te slapen.

Toen ik hem wakker maakte glimlachte hij verlegen. En hij vroeg verlegen maar ook enigszins bang voor afwijzing. ‘Mag ik hier komen wonen’? Waarom wil je dat vroeg ik hem? Lamine verteld dat  hij door ziekte al drie jaar nauwelijks naar school was geweest. Ja hij ging wel maar hij werd vaak weg gestuurd omdat hij in de klas lag te slapen. Hij was zeer achteropgeraakt en al vijftien jaar. Men had hem al maanden daarvoor gezegd maar een baantje te gaan zoeken. Maar Lamine is een Mandinka. En die werken niet onder een baas. Zij drijven liever handel om zodoende zelfstandig te blijven. De ouders van Lamine kwamen van platteland en waren tijdens de grote droogte aan het begin van de jaren ’80 van de vorige eeuw naar de grote stad getrokken. De familie hadden jarenlang in een barak van gevonden hout gewoond en pas de laatste jaren was er wat geld geweest voor betonblokken. Het huisje had een dak met golfplaten en elk jaar werd er een stukje aangebouwd. In 2004 woonden bijna 500.000 mensen in de ‘spontane’ wijk. Zonder riolering en waterleiding. Ontlasting word in beerputten opgevangen die hun restanten vrijgeven als er overstromingen zijn tijdens de regenperiode. Ideaal voor malaria en cholera.

Lamine heeft het overleefd. Later bleken er meer jong overleden kinderen te zijn geweest. Daar wordt niet over gesproken. Want Allah wikt én beschikt. En het leven gaat immers door. Het werd mij steeds meer duidelijk dat Lamine niemand had die écht iets voor hem zou kunnen betekenen.  En Lamine had kennelijk besloten dat ik de persoon zou gaan zijn die wél iets voor hem zou gaan betekenen. Hij is nooit meer terug gekeerd naar zijn familie. Een bloed onderzoek wees uit dat Lamine verschillende keren malaria heeft gehad die een chronisch patroon begon te krijgen. Ook heden heeft het lichaam van Lamine een paar dagen per maand een moeilijke periode. Hij mag ook geen hoge koorts krijgen want dat zou dodelijk zijn. Nu, bijna tien jaar later is Lamine sterk en gezond met op de achtergrond de sluimerende mogelijkheid dat de malaria en die andere ziekte plotseling kan toeslaan. Lamine is niet alleen. Er zijn duizenden jongeren zoals hij die door ondervoeding en onvoldoende behandelde ziekten in hun jonge jaren de kans lopen om chronisch ziek te worden en plotseling te overlijden.

Het doet innerlijk pijn om hier over te schrijven. Het is intiem en persoonlijk. Maar wel de realiteit. Een Afrikaanse realiteit. Want in Nederland met ons overspannen maar voortreffelijke zorgstelsel is alles gebaseerd op repareren en kwaliteitszorg. Een paar jaar geleden hebben Lamine en ik samen de film (een serie) Robinson Crusoe op DVD gezien. Waarin Crusoe die zelf enige jaren slaaf is geweest, zich ontfermt over een ontsnapte slaaf die hij Vrijdag noemt. Genoemd naar de dag van zijn bevrijding. De film gaat over een oudere witte man en een jongere zwarte man die door het lot samen zijn gebracht en door de jaren heen met elkaar leren leven en elkaar zijn gaan begrijpen. Er groeit ook een diepe emotionele band tussen beiden. Die soms hevig onder druk komt te staan vanwege cultuurverschillen. Het is de warme sympathie en de wederzijdse afhankelijkheid die hen dan weer samen brengt. Lamine en ik moesten soms verschrikkelijk lachen om de problemen die Vrijdag en Robinson met elkaar hadden. Zij kwamen ons méér dan bekend voor. 

Lamine is pas gaan lezen en schrijven vanaf zijn zeventiende. De uitdaging was het rijbewijs. Hij moest immers de theorielessen kunnen volgen en verkeersborden kunnen lezen. Een maand na zijn achttiende verjaardag haalde hij met glans zijn rijbewijs. De computer deed de rest. Facebook en andere sociale media bieden veel beeldmateriaal maar ook kleine teksten. Afrikaanse jongeren voelen haarfijn aan dat de sociale media ‘hun’ gebied is. Meer dan 60% van de oudere Senegalezen kan niet lezen of schrijven. Dan is er nog een hoog percentage half analfabeten. De Afrikaanse jeugd in de grote steden (binnenkort woont ook half Afrika in steden) communiceren zeer veel via Facebook en ook sms’en komt in zwang. De digitalisering van de Afrikaanse jeugd is daarom hún terrein. Dit proces steun ik van harte. Het geeft de jeugd een stem die pas over een paar jaar gehoord zal worden. Maar het broeit prima onder de jongeren. Onze Dakarkids leren bij ons meer achter de computer dan op hun scholen. Als elke leerling in Senegal een iPad zou hebben in plaats van de nu nog steeds in gebruik zijnde lei of de nare schriftjes van goedkoop papier met die rot pennen. Dan zouden de Senegalese kinderen binnen enige jaren het zelfde niveau hebben als bijvoorbeeld de Nederlandse schoolkinderen.

Het is voor Lamine en ook voor de andere oudere Kids een flinke uitdaging en zeker ook niet makkelijk om al zoveel verantwoordelijkheid voor elkaar te moeten dragen. Senegal is immers een land waar de ‘ouderen’ traditioneel de dienst uit maken. Maar die hebben er tot zover nog niet veel van gebakken. En door de sociale media, zien en lezen de jongeren dat het ook anders kan. Het is dus zaak om (onze) jongeren op te leiden tot ‘nieuw leiders’. - Nieuwe leiders die oog hebben voor een gezonde economie en die de sociale belangen van kinderen en ouderen standaard in hun pakket meenemen maar ook binnen de grenzen van de ecologische mogelijkheden leren denken (en doen).

In de afgelopen jaren hebben wij veel Europese en ook Amerikaanse jongeren mogen ontvangen. Die kwamen bij ons voor een korte of lange stage. Of voor een afstudeer project. Voor hen was het verkrijgen van een visum geen enkel probleem. Als onderdeel van onze fondsenwerving gaan Lamine en ik deze zomer vijf weken door Nederland fietsen. Wij gaan op tournee om onze donateurs te bedanken en misschien vinden wij nieuwe donateurs die verder kijken dan de schuldencrisis en met raad en daad onze projecten willen steunen. Voor het visum van Lamine moeten 10tallen papieren ingevuld worden. Er moeten garanties door bevriende Nederlanders worden afgegeven en wij moeten de autoriteiten er van overtuigen dat Lamine écht terug gaat naar Senegal. Terwijl wij weten dat Lamine niet eens zou willen blijven. Hij vindt vooral dat hij verantwoordelijk is voor de Kids en ziet de reis als een uitdaging om ook hen te vertellen dat Nederland weliswaar mooi is maar dat Afrika toch meer toekomst perspectieven bied. En volgend jaar wel Lamine mee naar Indonesië om mee te helpen een boek af te maken en ook om Purworedjo te bezoeken waar in de 19^de eeuw honderden Afrikaanse KNIL militairen gezinnen hebben gesticht en gebatikte doeken naar Afrika stuurden die nu zo geliefd zijn als wax textiel.

Wij gaan dus gezellig vijf weken door Nederland fietsen in de maand augustus (als de autoriteiten niet moeilijk doen) en wij bereiden alvast een 15 minuten presentatie voor. Via een laptop en een kabeltje kunnen wij ‘waar dan ook’ op een TV scherm laten zien met hoeveel plezier wij ons werk doen en welke zorgen wij soms hebben. Mensen die ons willen ontvangen nemen wij graag op in onze fietsroute maar schrijf ons even een berichtje via dakarkids@gmail.com of via facebook dan fietsen wij er wel een mouw aan.

En stel dat Robinson Crusoe en Vrijdag over fietsen hadden kunnen beschikken en een routeplanner hadden gehad? Wij hebben er reuze zin in!

Senegal gaat niet ten onder aan vlijt

Senegal gaat niet ten onder aan vlijt. De werkeloosheid onder de bevolking is daar debet aan. Studenten blijven een paar jaar langer studeren want er is toch geen werk na de studie. Een opleiding tot bijvoorbeeld timmerman duurt 8 jaar en daarna kan je als het mee zit, een eigen werkplaatsje beginnen. Tijdens de politieke campagnes van de laatste maanden hebben wij ons suf gezocht naar de plannen van de 15 president kandidaten die huidig president Abdoulaye Wade van zijn troon willen stoten. De bekende zanger Youssou N’Dour mocht uiteindelijk niet mee doen omdat het aantal benodigde  handtekeningen niet zou kloppen (of zoiets). Dwz de handtekeningen en de adressen zouden niet kloppen. Nou kan bijna niemand in Senegal precies zeggen op welk adres hij of zij woont want er bestaan geen heldere postcodes en huisnummers en 40% van de personen die mogen stemmen zetten met rode inkt een vingerafdruk op het stembiljet omdat zij of hij niet zo goed kunnen schrijven.

De enige kandidaat die een op internet vindbaar en behoorlijk uitgewerkt regeringsplan heeft is Amsatou Sow Sidibe. Maar ook zij staaft haar plannen niet met cijfers. Dat heeft geen van de kandidaten gedaan. Want om tot de zeer noodzakelijke veranderingen te komen is er geld nodig. Wat overheidsgeld betreft behoort Senegal in het rijtje thuis van de minst transparante landen. De grootste inkomstenbron van de Senegalese overheid zijn de importheffingen zeg maar een soort BTW. Nederland levert duizenden tonnen aardappels, uien en aan plantaardige olie gerelateerde producten zoals braadolie, mayonaise en margarine producten. Een goede tweede importknaller zijn de jonge gebruikte auto’s uit Europa en Amerika. Veelal grote four wheel drive benzine slurpers die nu ongewenst zijn in landen waar de benzine prijzen extreem zijn gestegen. Het leukst zijn de Porsche Cayenne modellen die makkelijk 250 km per uur kunnen halen terwijl er maar circa 70 kilometer overvolle snelweg beschikbaar is in het gehele land wat 5x groter is dan Nederland.

Kandidate Amsatou Sow Sidibe verschilt aldus qua toekomstige financiering ideeën  niet van de andere kandidaten, ook zij geeft geen onderbouwde cijfers op om tot de door aangekondigde veranderingen te kunnen komen. Zij zal ook geen idee hebben wat er eigenlijk in de staatskas zit want dat is een groot geheim. Er is wel geld genoeg om twee keer meer volgwagens te hebben dan Obama als de president even naar het vliegveld moet. Anderzijds staat Wade bekend om zijn zeer ruime uitgavenpatroon waaronder een nieuw privévliegtuig. Vanaf het paleis in Dakar naar het vliegveld is het circa 18 kilometer en aan weerszijden van de weg staat er dan telkens op 50 meter een soldaat met een machinegeweer. Er rijd ook altijd een brandweerwagen en een ambulancewagen mee want je weet maar nooit wie er onwel kan worden na zo’n snelle rit waarbij het volk aan de kant wordt gezet. Amsatou Sow Sidibe werd in de afgelopen gevolgd door twee Nederlandse dames die in samenwerking met hun Senegalese medewerkers/collega’s aan een documentaire werken over Amsatou. 

Bijzonder omdat Amsatou Sow Sidibe één van de weinige vrouwen op het Afrikaanse continent is die het voortouw willen nemen in landen waar de positie van de vrouw  én het gebrek aan goed onderwijs én werk voor een uitzonderlijke grote achterstand zorgen in de ontwikkeling van een land. Een ander groot geheim is de rijkdom van religieuze broederschappen in Senegal. Er wordt verondersteld dat deze broederschappen meer geld in kas hebben dan de overheid. Hun geheimzinnigheid is vergelijkbaar met het Romeinse Vaticaan. Het Vaticaan schermt graag met grote tekorten maar niemand weet hoeveel geld hun Instituto Opere di Religione in kas heeft. Wat de broederschappen en het Vaticaan met elkaar gemeen hebben is hun conservatisme die vooral een grote rem zijn op de modernisering van de landen waar zij het meeste geld inzamelen.

In de afgelopen maanden heeft stedenbouwkundige Roos Limburg op ons verzoek een vóór onderzoek gedaan in onze gemeente naar de mogelijkheden om het kleine stadion een grote opknapbeurt te geven. Dakarkids heeft dit initiatief genomen om eindelijk eens de huidige puinhoop die het zeer populaire stadion is, flink aan te pakken. Meest opvallend waren de gesprekken met de lokale bestuurders die allemaal beweerden eindverantwoordelijk te zijn maar dat op geen enkele wijze konden staven met getekende opdrachten of concrete resultaten uit het verleden. Het waren vijf intensieve weken voor Roos en haar assistent Cheikh van het College d’Architecture Dakar. Wij hebben onderzocht hoeveel publieke ruimte er nog over is in het zeer dicht gebouwde Yoff om hiermee aan de bevolking en de bestuurders uit te kunnen leggen. Dat de jeugd nauwelijks ruimte heeft om veilig en verantwoord op te groeien. Er zijn weinig bouwregels, men mag bouwen wat men wil en als je geld over hebt dan mag je ook een moskee schenken aan je wijkje. Omdat Yoff een oud vissersdorp is met een eigen rechtsysteempje is er ooit autonomie bedongen. Er is dus regelmatig ‘mot’ met het gemeentehuis met het gevolg dat noodzakelijke ontwikkelingen niet van de grond komen. Het wordt dus spannend of het ontwerpproject van Roos en Cheikh door alle gespreksrondes zal komen. Dakarkids gaat namelijk ook publiceren waarom het eventueel allemaal niet door is gegaan. Het gaat bij Dakarkids immers om ‘community based projects’.

Het aantal kinderen in Dakarkids is inmiddels afgenomen omdat het onderbrengproject bij gast- ofwel pleeggezinnen  goed op gang is gekomen. Wij steunen de gastouders met raad en daad wij betalen het schoolgeld en indien nodig eventuele andere kosten. Anderzijds kan het complete gezin rekenen op medische of sociale hulp van onze kant en dat zorgt er weer voor dat er besparingen in het gastgezin behaald worden die het verblijf van ‘ons kind’ vergemakkelijken. Wij bezoeken ook regelmatig de school die ons kind bezoekt en in veel gevallen is het kind ook lid van onze steeds harder groeiende voetbalclub. De kosten proberen wij te dekken met donaties die echter steeds moeizamer binnen komen vanwege de Europese schuldencrisis en het idee dat het dus allemaal minder goed gaat worden. Wij blijven echter hopen op solidariteit met de arme landen zoals Senegal want het zou best wel eens kunnen dat deze solidariteit zich in de nabije toekomst terug betaald als Senegal wél een bijdrage kan gaan leveren aan bijvoorbeeld de wereld voedselproductie.  Voorlopig blijft iedereen die er zin in heeft van harte welkom om eens bij ons langs te komen om te genieten van de prachtige stranden en de vriendelijke mensen. Een workshop volgen kan natuurlijk ook! 

Maar eerst even deze boodschap! Je krijgt wat je geeft !!!!

Bijna alle verkiezingsborden waar Wade op staat zijn vernield

De uitslag van de eerste ronde is veel lager dan Wade voor zich zelf had bedacht

Amsatou Sow Sidibe op verkiezings tournee

bekijk hier de trailer van de documentaire Woman of Waalo

Ondertussen legt Dakarkid Lamin2 uit waarom Abdoulaye Wade NIET moet winnen

Dakarkid Lamin1 begint het te begrijpen

Op het dorp van Dakarkid Lamin1 wordt maar weer eens een biljartje 'gedaan'

De Dakarkids leren ook de boel te onderhouden

Dakarkid Abdou wil President Wade verslaan

Alpha is moe na de FC Dakarkids training 

Modou ziet scheel na alle discussie's over politiek

Met andere ogen

Workshop programma 2012

Van theorie naar praktijk

Inspirerende workshops voor doeners & zoekers die gelijkheid nastreven in de internationale samenwerking met gemarginaliseerde groepen.

Wie?

De workshops zijn bestemd voor deelnemers die hun kennis en inzichten omtrent het ontwikkelingswerk willen vergroten in een omgeving die aansluit op de dagelijkse praktijk van het werken in een ontwikkelingsland. De deelnemer staat in deze workshops centraal. Aangezien een groep uit maximaal tien deelnemers bestaat, zijn de workshops intiem en intensief.

Wat?

De workshops hebben als doel de deelnemers meer inzicht te geven in hun eigen positie en/of in de positie die zij binnen de OS wereld in zouden willen nemen. Dat kan een positie als bestuurslid of anders medewerker/vrijwilliger in een ontwikkelingswerk project in binnen- of buitenland zijn. De praktijkervaring en nieuwe inzichten die tijdens de workshops zijn opgedaan, kunnen de deelnemers bij terugkeer in eigen land effectief inzetten en aan anderen doorgegeven. Wezenlijk onderdeel van de workshops is het contact met de lokale bevolking en bezoek aan lokale ontwikkelingswerkprojecten.  Door middel van observeren, vragen stellen op locatie en het achteraf analyseren van hetgeen men heeft waargenomen, leren deelnemers hoe zij een project kunnen beoordelen. Tijdens de workshops werken cursisten aan thema’s die nauw verbonden zijn met de dagelijkse praktijk in de ontwikkelingslanden, maar is er ook ruimte voor de persoonlijke interesse van de deelnemers.

Waar?

Deelnemers verblijven en volgen de workshops in een van de gebouwen waar zich ook een rehabilitatieproject voor kinderen bevindt. Het cursusgebouw is gelegen in de directe nabijheid van de gastvrije, maar arme gemeenschap van Yoff, een deelgemeente van Dakar. Tijdens het verblijf nuttigen de deelnemers hun maaltijden samen met de kinderen, maar ook met families uit de lokale bevolking.

Van Nederland naar Senegal is het circa 6 uur vliegen. Dakar ligt op het meest westelijke punt van het Afrikaans continent. Hier staat ook de eerste lichtboei van Afrika. Tijdens de cursusperiode is er voldoende tijd voor ontspanning en ontdekkingen. Het strand bevindt zich op 200 meter.

Kosten!De ticket moet men zelf regelen en zal circa 450 tot 650 Euro kosten, afhankelijk van de luchtvaartmaatschappij en reisperiode. Deelname aan de workshops inclusief 14 dagen/nachten verblijf met volpension bedraagt 900 Euro. Extra verblijfsdagen vóór of ná de workshops, 28 euro per dag. 

Klik hier voor meer informatie

Yoff Urbain: The co-operation between Dutch urban planner Roos ...

Een typerende aktiviteit van Dakarkids is 'community-building' én samenwerken met specialisten uit het buitenland zoals bijvoorbeeld met Roos M. Limburg. 

Roos en Dakarkids gaan een plan ontwikkelen rond het stadion van Yoff, in nauwe samenwerking met de bevolking van Yoff. De voetbalclub van Dakarkids is speciaal opgezet voor de allerarmste kinderen van Yoff. Als je serieus meespeelt en ook regelmatig naar school gaat dan heb je recht op voetbalschoenen en sportkleding. Dakarkids-Mamasport heeft meer dan 200 spelers. Kijk onderaan naar twee filmpjes gemaakt door Dakarkids Demba Beye en Lamine Sarr. Dakarkids heeft de camera gekregen van Margie Deymann.

Yoff Urbain: The co-operation between Dutch urban planner Roos ...: The co-operation between Dutch urban planner Roos Limburg and local development association www.Dakarkids.info will be a important 'develop...