Senegal gaat niet ten onder aan vlijt

Senegal gaat niet ten onder aan vlijt. De werkeloosheid onder de bevolking is daar debet aan. Studenten blijven een paar jaar langer studeren want er is toch geen werk na de studie. Een opleiding tot bijvoorbeeld timmerman duurt 8 jaar en daarna kan je als het mee zit, een eigen werkplaatsje beginnen. Tijdens de politieke campagnes van de laatste maanden hebben wij ons suf gezocht naar de plannen van de 15 president kandidaten die huidig president Abdoulaye Wade van zijn troon willen stoten. De bekende zanger Youssou N’Dour mocht uiteindelijk niet mee doen omdat het aantal benodigde  handtekeningen niet zou kloppen (of zoiets). Dwz de handtekeningen en de adressen zouden niet kloppen. Nou kan bijna niemand in Senegal precies zeggen op welk adres hij of zij woont want er bestaan geen heldere postcodes en huisnummers en 40% van de personen die mogen stemmen zetten met rode inkt een vingerafdruk op het stembiljet omdat zij of hij niet zo goed kunnen schrijven.

De enige kandidaat die een op internet vindbaar en behoorlijk uitgewerkt regeringsplan heeft is Amsatou Sow Sidibe. Maar ook zij staaft haar plannen niet met cijfers. Dat heeft geen van de kandidaten gedaan. Want om tot de zeer noodzakelijke veranderingen te komen is er geld nodig. Wat overheidsgeld betreft behoort Senegal in het rijtje thuis van de minst transparante landen. De grootste inkomstenbron van de Senegalese overheid zijn de importheffingen zeg maar een soort BTW. Nederland levert duizenden tonnen aardappels, uien en aan plantaardige olie gerelateerde producten zoals braadolie, mayonaise en margarine producten. Een goede tweede importknaller zijn de jonge gebruikte auto’s uit Europa en Amerika. Veelal grote four wheel drive benzine slurpers die nu ongewenst zijn in landen waar de benzine prijzen extreem zijn gestegen. Het leukst zijn de Porsche Cayenne modellen die makkelijk 250 km per uur kunnen halen terwijl er maar circa 70 kilometer overvolle snelweg beschikbaar is in het gehele land wat 5x groter is dan Nederland.

Kandidate Amsatou Sow Sidibe verschilt aldus qua toekomstige financiering ideeën  niet van de andere kandidaten, ook zij geeft geen onderbouwde cijfers op om tot de door aangekondigde veranderingen te kunnen komen. Zij zal ook geen idee hebben wat er eigenlijk in de staatskas zit want dat is een groot geheim. Er is wel geld genoeg om twee keer meer volgwagens te hebben dan Obama als de president even naar het vliegveld moet. Anderzijds staat Wade bekend om zijn zeer ruime uitgavenpatroon waaronder een nieuw privévliegtuig. Vanaf het paleis in Dakar naar het vliegveld is het circa 18 kilometer en aan weerszijden van de weg staat er dan telkens op 50 meter een soldaat met een machinegeweer. Er rijd ook altijd een brandweerwagen en een ambulancewagen mee want je weet maar nooit wie er onwel kan worden na zo’n snelle rit waarbij het volk aan de kant wordt gezet. Amsatou Sow Sidibe werd in de afgelopen gevolgd door twee Nederlandse dames die in samenwerking met hun Senegalese medewerkers/collega’s aan een documentaire werken over Amsatou. 

Bijzonder omdat Amsatou Sow Sidibe één van de weinige vrouwen op het Afrikaanse continent is die het voortouw willen nemen in landen waar de positie van de vrouw  én het gebrek aan goed onderwijs én werk voor een uitzonderlijke grote achterstand zorgen in de ontwikkeling van een land. Een ander groot geheim is de rijkdom van religieuze broederschappen in Senegal. Er wordt verondersteld dat deze broederschappen meer geld in kas hebben dan de overheid. Hun geheimzinnigheid is vergelijkbaar met het Romeinse Vaticaan. Het Vaticaan schermt graag met grote tekorten maar niemand weet hoeveel geld hun Instituto Opere di Religione in kas heeft. Wat de broederschappen en het Vaticaan met elkaar gemeen hebben is hun conservatisme die vooral een grote rem zijn op de modernisering van de landen waar zij het meeste geld inzamelen.

In de afgelopen maanden heeft stedenbouwkundige Roos Limburg op ons verzoek een vóór onderzoek gedaan in onze gemeente naar de mogelijkheden om het kleine stadion een grote opknapbeurt te geven. Dakarkids heeft dit initiatief genomen om eindelijk eens de huidige puinhoop die het zeer populaire stadion is, flink aan te pakken. Meest opvallend waren de gesprekken met de lokale bestuurders die allemaal beweerden eindverantwoordelijk te zijn maar dat op geen enkele wijze konden staven met getekende opdrachten of concrete resultaten uit het verleden. Het waren vijf intensieve weken voor Roos en haar assistent Cheikh van het College d’Architecture Dakar. Wij hebben onderzocht hoeveel publieke ruimte er nog over is in het zeer dicht gebouwde Yoff om hiermee aan de bevolking en de bestuurders uit te kunnen leggen. Dat de jeugd nauwelijks ruimte heeft om veilig en verantwoord op te groeien. Er zijn weinig bouwregels, men mag bouwen wat men wil en als je geld over hebt dan mag je ook een moskee schenken aan je wijkje. Omdat Yoff een oud vissersdorp is met een eigen rechtsysteempje is er ooit autonomie bedongen. Er is dus regelmatig ‘mot’ met het gemeentehuis met het gevolg dat noodzakelijke ontwikkelingen niet van de grond komen. Het wordt dus spannend of het ontwerpproject van Roos en Cheikh door alle gespreksrondes zal komen. Dakarkids gaat namelijk ook publiceren waarom het eventueel allemaal niet door is gegaan. Het gaat bij Dakarkids immers om ‘community based projects’.

Het aantal kinderen in Dakarkids is inmiddels afgenomen omdat het onderbrengproject bij gast- ofwel pleeggezinnen  goed op gang is gekomen. Wij steunen de gastouders met raad en daad wij betalen het schoolgeld en indien nodig eventuele andere kosten. Anderzijds kan het complete gezin rekenen op medische of sociale hulp van onze kant en dat zorgt er weer voor dat er besparingen in het gastgezin behaald worden die het verblijf van ‘ons kind’ vergemakkelijken. Wij bezoeken ook regelmatig de school die ons kind bezoekt en in veel gevallen is het kind ook lid van onze steeds harder groeiende voetbalclub. De kosten proberen wij te dekken met donaties die echter steeds moeizamer binnen komen vanwege de Europese schuldencrisis en het idee dat het dus allemaal minder goed gaat worden. Wij blijven echter hopen op solidariteit met de arme landen zoals Senegal want het zou best wel eens kunnen dat deze solidariteit zich in de nabije toekomst terug betaald als Senegal wél een bijdrage kan gaan leveren aan bijvoorbeeld de wereld voedselproductie.  Voorlopig blijft iedereen die er zin in heeft van harte welkom om eens bij ons langs te komen om te genieten van de prachtige stranden en de vriendelijke mensen. Een workshop volgen kan natuurlijk ook! 

Maar eerst even deze boodschap! Je krijgt wat je geeft !!!!

Bijna alle verkiezingsborden waar Wade op staat zijn vernield

De uitslag van de eerste ronde is veel lager dan Wade voor zich zelf had bedacht

Amsatou Sow Sidibe op verkiezings tournee

bekijk hier de trailer van de documentaire Woman of Waalo

Ondertussen legt Dakarkid Lamin2 uit waarom Abdoulaye Wade NIET moet winnen

Dakarkid Lamin1 begint het te begrijpen

Op het dorp van Dakarkid Lamin1 wordt maar weer eens een biljartje 'gedaan'

De Dakarkids leren ook de boel te onderhouden

Dakarkid Abdou wil President Wade verslaan

Alpha is moe na de FC Dakarkids training 

Modou ziet scheel na alle discussie's over politiek

Winnen en verliezen - ofwel F.C. Dakarkids en de OS Nederland

In 2007 organiseerde ik een voetbalwedstrijd tussen Talibe’s en een reeds bestaande voetbalclub. Talibe’s zijn leerlingen van een Koranschool die vaak een redelijk goede conditie hebben omdat zij gemiddeld 12 uur per dag op straat lopen te bedelen om hun lesgeld aan hun leraar de Oustache te kunnen betalen. De jongens hebben meestal een plastic bak of een leeg blik bij zich waarin gekregen etenswaren zoals ongekookte rijst of suiker bewaard kan worden. De grote goudkleurig rode 2,5 liter blikken zijn eigenlijk vergelijkbaar met de Nederlandse collectebussen. Zij hebben het zelfde doel alleen de doelstelling is anders. In Nederland is collecteren inmiddels fondsenwerven gaan heten en er zijn zelfs professionele organisaties die alleen maar bedelacties opzetten en die breed op communicatie en media inzetten om zoveel mogelijk op te kunnen halen. Als de Talibe's dat zouden kunnen dan was hun probleem snel opgelost.  

De tegenpartijen op de voetbaldag waren 4 teams van een lokale voetbalclub. Ook jongens tussen de tien en vijftien jaar oud. In onze wijk heerst grote armoede en 70% van de bewoners is onder de 25 jaar. Zij wonen bijna allemaal in de dicht op elkaar gebouwde in de rechthoekige in U vorm gebouwde familiehuizen. Denk maar een buitenmuur met een ingang. Dan een open plek met links en rechts allemaal kamertjes. Aan het einde van de grote openplek weer een rijtje kamers waarvan de middenkamer meestal groter is en wat luxer want daar woont het hoofd van de familie. In de kamertjes wonen veelal hele gezinnetjes en als de kinderen ouder zijn dan slapen de jongens uit de verschillende gezinnen bij elkaar in een aparte kamer. De meisjes blijven bij de moeder slapen anders bij de grootmoeders.

Om succesvol te kunnen collecteren met je dus draagvlak creëren. Talibe’s doen dat op blote voeten in vieze en gescheurde kleding. Onbehandelde en zichtbare ontstekingen willen ook nog wel eens helpen om extra veel op te kunnen halen. Er zijn goede en slechte bedeldagen. Als het niet lekker gaat dan zitten hele groepen Talibe’s bijeen en bespreken de toestand en bedenken nieuwe strategieën. In Nederland ontwikkeld de overheid vage strategieën om minder aan ontwikkelingslanden te geven vanuit de Nationale Volkspot en de NGO’s die zich van hen afhankelijk hebben gemaakt zijn nu ook de weg een beetje kwijt. Want veel subsidies die de overheid uitdeelde was eigenlijk geleend geld waar veel rente over betaald moet worden. De meer dan 8000 PI’s ofwel Particuliere Initiatieven in Nederland raken ook steeds meer draagvlak kwijt want het Nederlandse volk krijgt de eigen rekening gepresteerd. De meest succesvolle banken in Nederland lijken de voedselbanken te worden. 

In tegenstelling tot jongens die nog een thuis hebben wonen de Talibe’s ietsje minder luxueus en ver van hun familie die in de dorpen zijn achtergebleven. Talibe’s wonen veelal in onafgebouwde huizen waar geen ramen, deuren, geen elektra en sanitaire voorzieningen zijn. De gemiddelde grote van zo’n woongroep is circa 25 jongens met een Oustache die zich ook wel Marabout laat noemen omdat hij zich dan meer status aan kan meten. Vergelijk een Oustache met een lagere school onderwijzer en een Marabout met een leraar op een gymnasium. Het is zeer onzeker of beiden een diploma hebben maar het verschil in kleding maakt al veel duidelijk. Kernactiviteit is de ‘initiatie’ van hun leerlingen in de beginselen van de Koran. Door de jongens te laten bedelen leren zij wat respect en nederigheid is. Er blijft gemiddeld 2 uur per dag over om de Koranteksten uit het hoofd te leren en de oud Arabische schriftuur te oefenen. De Oustache of Marabout heeft meestal een assistent van rond de 18 jaar en die slaat er flink op los als de leerlingen in slaap dreigen te vallen.

Er gebeurde iets wonderlijks op die voetbaldag. Van de vier wedstrijden werden er drie gewonnen door de Talibe’s. Zij waren ongetraind en minder gedisciplineerd dan de ‘echte’ voetballertjes. Die keurig in het gareel met redelijk goed schoeisel en shirtjes als aanstaande winnaars aan kwamen zetten. De felheid waarmee de Talibe’s speelden had kennelijk alles te maken met hun grote frustratie omdat zij als een soort onderklasse en voortdurende verliezers werden beschouwd. Zij zwierven immers dagelijks in ongewassen oude kleding over straat om 1 euro voor de meester en hun eigen eten bij een te bedelen. De trainers van de voetbalschooltjes keken verbaasd en boos naar hun pupillen. Die soms al jaren door hen getraind waren. Hun talentvolle jongens werden weggespeeld door een bende armoedezaaiers?

Op die dag is F.C. Dakarkids geboren. Een voetbalclub voor de allerarmste kinderen. Er wordt geen verschil gemaakt tussen Talibe’s of straatkinderen. Want eigenlijk heb je nauwelijks straatkinderen in Senegal of beter gezegd West-Afrika. Ieder kind woont wel ergens in een eigen thuis of bij een familielid. Er zijn wel weeskinderen maar die worden in 99,9% van de gevallen door andere familieleden opgevangen. Natuurlijk waren de Marabout's niet blij met ons initiatief. Hun beste leerlingen waren vaak ook hun beste bedelaars. Jongens die echter ook op het voetbalveld wilden winnen. Door grote druk uit te oefenen op de Oustache's en Marabout's en hun te wijzen op hun illegale praktijken nam het aantal onofficiële Koranschooltjes in de loop van twee jaar zeer af. Sommige Koranschool leiders gaven hun werk op maar lieten hun leerlingen onverzorgd achter. Het aantal semi-straatkinderen nam daardoor sterk toe.

Ondertussen groeide F.C. Dakarkids voorspoedig. De jongens echter ook. Door samen te gaan met een bestaande voetbalclub konden de ‘kleintjes’ doorschuiven naar de teams met hogere leeftijden van F.C. Mamasport. Heden Dakarkids/Mamasport. En weer groeiden de jongens door. In 2007 was de gemiddelde leeftijd 12 jaar nu vijf jaar later zijn die jongens 17 of ouder. In 2010 werd er aansluiting gezocht met de oudste en bekendste club van Yoff, Renaissance Sportive en werden de drie voetbalclubs de hoofd gebruikers van het lokale stadion. Dakarkids heeft een groots renovatieplan geïnitieerd voor het stadion want dat is hard nodig. En al die werkeloze vaders en jongens willen ook wel eens aan het werk.

 

Wij hebben een paar eenvoudige regels om lid te mogen worden van de voetbalclub. 1. Je moet op een school zitten 2. Je mag niet meer bedelen 3. Je krijgt alleen goede voetbalschoenen en sportkleding als je op alle trainingen aanwezig bent en als je wedstrijden speelt. 3. Als je een grote leerachterstand hebt dan kan je naar onze speciale klasjes. Of wij zorgen voor schoolgeld en begeleiding. 4. Als je wild, ongeremd, onaangepast of ziek bent dan kan je voor kortere of langere tijd in Dakarkids wonen en als het beter met je gaat wordt er een gastgezin gezocht of je kan terug naar eigen familie als er garanties zijn dat je daar serieus wordt genomen. Kort en goed als je gemotiveerd bent dan heb je meer kansen.

Dakarkids speelt graag in op de ambities van de jongens. De transformatie van schijnbare verliezers naar ambitieuze winnaars is een mooi proces om aan deel te nemen. Dakarkids bedelt de schoenen, kleding en andere materialen op lokaal niveau en in Nederland en de jongens doen hun best om er bij te mogen horen. De ambitie van de gemiddelde Nederlander om te helpen kent een eeuwen oude traditie. De zendelingen uit de 19^e eeuw doen het niet veel anders dan de ontwikkelingswerkers uit de 21ste eeuw. Zij laten in Nederland van zich horen en dan gaan de digitale collectebussen hun rondes doen. Onlangs heeft Staatssecretaris Ben Knapen op veel A viertjes uitgelegd wat de visie & plannen van de overheid zijn. Eigenlijk heeft hij gezegd dat overheid vindt dat iedereen het maar zelf uit moet zoeken. Knapen lijkt wel zo’n Marbout in een kraakpand (de overheid) die met een oud boekje in onbegrijpelijke taal zijn jongens en hun moeders zoet tracht te houden. Nou geef mij dan maar de ouderwetse collectebus want het echte ‘draagvlak’ loopt op straat.

Ben Knapen en zijn Focus Brief