Vrijdag en Robinson gaan door Nederland fietsen

Wij zijn onlangs een crowd funding campagne gaan opstarten om fondsen te werven voor een BluePump en het opknappen van het onderkomen voor onze Groene Leerlingen. Een groep van onze ex straatkinderen, jongens dus. Jongens die het vermogen én talent hebben om boer, tuinman, handelaar of bedrijfsleider te worden. Wij hebben in 2012 een huis voor hen gevonden wat opgeknapt moet worden en een paar grote tuinen waar water en andere voorzieningen moeten komen. Andere Dakarkids die dóór willen leren kunnen doorstromen naar het vervolgonderwijs via ons opvanghuis in Dakar of anders verhuizen naar het landelijke lyceum in het zelfde stadje waar onze groene projecten zich bevinden. Dit kan nu vanwege onze een nieuwe zuster organisatie. Onze oudste Dakarkids zijn Lamine en Demba en zij zijn beiden verantwoordelijk voor het wel en wee van de jongere Dakarkids. Association Dakarkids heeft daarnaast een grote groep vrijwilligers die betrokken zijn op de vele kleine en grote deel projecten die deel uit maken van ons ‘community development’ programma.

Voor Dakarkid Lamine zag de toekomst er in 2004 bepaald niet rooskleurig uit. Hij was al vijftien maar leek eerder twaalf jaar oud. Zijn oogwit was bedekt met gele en rode vlekjes. Zijn donkere huid was faal grijs. Zijn veel oudere halfbroer had geassisteerd bij een NGO project waar ik in opdracht van een buitenlandse donor een controle had uitgevoerd.  Op de weg terug vroeg de broer of wij even konden stoppen bij zijn ouderlijk huis. Het bleek een onafgewerkt huisje te zijn aan de rand van een moerasgebied. In de doorgerookte kamertjes woonden zijn vader met zijn derde echtgenote. De broer van Lamine was de eerste zoon van de vader. De eerste echtgenote was al jaren eerder overleden. De tweede echtgenote was de moeder van Lamine. Lamine zat buiten op een krukje. Alleen en op afstand van zijn familie. De moeder was psychisch in de war geraakt nadat de één jaar jongere zus van Lamine in een put was gevallen. De zus was kort daarna overleden aan vermoedelijk innerlijke bloedingen. Er was geen geld geweest voor een ziekenhuis. Sinds het overlijden van haar enige dochter had de moeder geen oog meer voor haar enige zoon. En ook geen woorden meer.

Het huwelijk met de derde vrouw was zeer vruchtbaar. Er waren in vlot tempo vijf kinderen geboren. De tweede vrouw had stilzwijgend een kleine kamer met haar zoon Lamine betrokken. Om zes uur in de ochtend staat zij op en vertrekt naar de centrale markt om daar verse bonen te kopen. Vanaf acht uur ’s morgens tot acht uur ’s avonds verkoopt de moeder haar bonen vanaf een kleine wankele tafel. Zo doet zij dat al vijftien jaar. Stilzwijgend. De halfbroer nam Lamine mee naar het NGO kerstfeest. Omdat Lamine niemand anders kende dan zijn halfbroer en mij eerder had ontmoet blijf hij in mijn schaduw en was behulpzaam bij het opruimen. Drie dagen later stond Lamine voor de deur van mijn huis. Of hij mocht komen helpen met het huis was zijn vraag. Hij kon de vele planten water geven die om het huis heen in grote bakken aan de binnenmuren waren geplaatst. Mijn bureau stond onder een raam met zicht op het voor terras. Na verloop van tijd zag ik veel water onder het entree hek naar buiten stromen. Achter het huis stond Lamine met de tuinslang in zijn hand bij de bananenboom te slapen.

Toen ik hem wakker maakte glimlachte hij verlegen. En hij vroeg verlegen maar ook enigszins bang voor afwijzing. ‘Mag ik hier komen wonen’? Waarom wil je dat vroeg ik hem? Lamine verteld dat  hij door ziekte al drie jaar nauwelijks naar school was geweest. Ja hij ging wel maar hij werd vaak weg gestuurd omdat hij in de klas lag te slapen. Hij was zeer achteropgeraakt en al vijftien jaar. Men had hem al maanden daarvoor gezegd maar een baantje te gaan zoeken. Maar Lamine is een Mandinka. En die werken niet onder een baas. Zij drijven liever handel om zodoende zelfstandig te blijven. De ouders van Lamine kwamen van platteland en waren tijdens de grote droogte aan het begin van de jaren ’80 van de vorige eeuw naar de grote stad getrokken. De familie hadden jarenlang in een barak van gevonden hout gewoond en pas de laatste jaren was er wat geld geweest voor betonblokken. Het huisje had een dak met golfplaten en elk jaar werd er een stukje aangebouwd. In 2004 woonden bijna 500.000 mensen in de ‘spontane’ wijk. Zonder riolering en waterleiding. Ontlasting word in beerputten opgevangen die hun restanten vrijgeven als er overstromingen zijn tijdens de regenperiode. Ideaal voor malaria en cholera.

Lamine heeft het overleefd. Later bleken er meer jong overleden kinderen te zijn geweest. Daar wordt niet over gesproken. Want Allah wikt én beschikt. En het leven gaat immers door. Het werd mij steeds meer duidelijk dat Lamine niemand had die écht iets voor hem zou kunnen betekenen.  En Lamine had kennelijk besloten dat ik de persoon zou gaan zijn die wél iets voor hem zou gaan betekenen. Hij is nooit meer terug gekeerd naar zijn familie. Een bloed onderzoek wees uit dat Lamine verschillende keren malaria heeft gehad die een chronisch patroon begon te krijgen. Ook heden heeft het lichaam van Lamine een paar dagen per maand een moeilijke periode. Hij mag ook geen hoge koorts krijgen want dat zou dodelijk zijn. Nu, bijna tien jaar later is Lamine sterk en gezond met op de achtergrond de sluimerende mogelijkheid dat de malaria en die andere ziekte plotseling kan toeslaan. Lamine is niet alleen. Er zijn duizenden jongeren zoals hij die door ondervoeding en onvoldoende behandelde ziekten in hun jonge jaren de kans lopen om chronisch ziek te worden en plotseling te overlijden.

Het doet innerlijk pijn om hier over te schrijven. Het is intiem en persoonlijk. Maar wel de realiteit. Een Afrikaanse realiteit. Want in Nederland met ons overspannen maar voortreffelijke zorgstelsel is alles gebaseerd op repareren en kwaliteitszorg. Een paar jaar geleden hebben Lamine en ik samen de film (een serie) Robinson Crusoe op DVD gezien. Waarin Crusoe die zelf enige jaren slaaf is geweest, zich ontfermt over een ontsnapte slaaf die hij Vrijdag noemt. Genoemd naar de dag van zijn bevrijding. De film gaat over een oudere witte man en een jongere zwarte man die door het lot samen zijn gebracht en door de jaren heen met elkaar leren leven en elkaar zijn gaan begrijpen. Er groeit ook een diepe emotionele band tussen beiden. Die soms hevig onder druk komt te staan vanwege cultuurverschillen. Het is de warme sympathie en de wederzijdse afhankelijkheid die hen dan weer samen brengt. Lamine en ik moesten soms verschrikkelijk lachen om de problemen die Vrijdag en Robinson met elkaar hadden. Zij kwamen ons méér dan bekend voor. 

Lamine is pas gaan lezen en schrijven vanaf zijn zeventiende. De uitdaging was het rijbewijs. Hij moest immers de theorielessen kunnen volgen en verkeersborden kunnen lezen. Een maand na zijn achttiende verjaardag haalde hij met glans zijn rijbewijs. De computer deed de rest. Facebook en andere sociale media bieden veel beeldmateriaal maar ook kleine teksten. Afrikaanse jongeren voelen haarfijn aan dat de sociale media ‘hun’ gebied is. Meer dan 60% van de oudere Senegalezen kan niet lezen of schrijven. Dan is er nog een hoog percentage half analfabeten. De Afrikaanse jeugd in de grote steden (binnenkort woont ook half Afrika in steden) communiceren zeer veel via Facebook en ook sms’en komt in zwang. De digitalisering van de Afrikaanse jeugd is daarom hún terrein. Dit proces steun ik van harte. Het geeft de jeugd een stem die pas over een paar jaar gehoord zal worden. Maar het broeit prima onder de jongeren. Onze Dakarkids leren bij ons meer achter de computer dan op hun scholen. Als elke leerling in Senegal een iPad zou hebben in plaats van de nu nog steeds in gebruik zijnde lei of de nare schriftjes van goedkoop papier met die rot pennen. Dan zouden de Senegalese kinderen binnen enige jaren het zelfde niveau hebben als bijvoorbeeld de Nederlandse schoolkinderen.

Het is voor Lamine en ook voor de andere oudere Kids een flinke uitdaging en zeker ook niet makkelijk om al zoveel verantwoordelijkheid voor elkaar te moeten dragen. Senegal is immers een land waar de ‘ouderen’ traditioneel de dienst uit maken. Maar die hebben er tot zover nog niet veel van gebakken. En door de sociale media, zien en lezen de jongeren dat het ook anders kan. Het is dus zaak om (onze) jongeren op te leiden tot ‘nieuw leiders’. - Nieuwe leiders die oog hebben voor een gezonde economie en die de sociale belangen van kinderen en ouderen standaard in hun pakket meenemen maar ook binnen de grenzen van de ecologische mogelijkheden leren denken (en doen).

In de afgelopen jaren hebben wij veel Europese en ook Amerikaanse jongeren mogen ontvangen. Die kwamen bij ons voor een korte of lange stage. Of voor een afstudeer project. Voor hen was het verkrijgen van een visum geen enkel probleem. Als onderdeel van onze fondsenwerving gaan Lamine en ik deze zomer vijf weken door Nederland fietsen. Wij gaan op tournee om onze donateurs te bedanken en misschien vinden wij nieuwe donateurs die verder kijken dan de schuldencrisis en met raad en daad onze projecten willen steunen. Voor het visum van Lamine moeten 10tallen papieren ingevuld worden. Er moeten garanties door bevriende Nederlanders worden afgegeven en wij moeten de autoriteiten er van overtuigen dat Lamine écht terug gaat naar Senegal. Terwijl wij weten dat Lamine niet eens zou willen blijven. Hij vindt vooral dat hij verantwoordelijk is voor de Kids en ziet de reis als een uitdaging om ook hen te vertellen dat Nederland weliswaar mooi is maar dat Afrika toch meer toekomst perspectieven bied. En volgend jaar wel Lamine mee naar Indonesië om mee te helpen een boek af te maken en ook om Purworedjo te bezoeken waar in de 19^de eeuw honderden Afrikaanse KNIL militairen gezinnen hebben gesticht en gebatikte doeken naar Afrika stuurden die nu zo geliefd zijn als wax textiel.

Wij gaan dus gezellig vijf weken door Nederland fietsen in de maand augustus (als de autoriteiten niet moeilijk doen) en wij bereiden alvast een 15 minuten presentatie voor. Via een laptop en een kabeltje kunnen wij ‘waar dan ook’ op een TV scherm laten zien met hoeveel plezier wij ons werk doen en welke zorgen wij soms hebben. Mensen die ons willen ontvangen nemen wij graag op in onze fietsroute maar schrijf ons even een berichtje via dakarkids@gmail.com of via facebook dan fietsen wij er wel een mouw aan.

En stel dat Robinson Crusoe en Vrijdag over fietsen hadden kunnen beschikken en een routeplanner hadden gehad? Wij hebben er reuze zin in!

Hutspot uit Senegal in 2050 voor de kinderen van Macky Sall en Mark Rutte?

In het weekend van 24 / 25 maart 2012 hebben wij extra lange trainingen georganiseerd voor de meer dan 200 jongens van onze voetbalclub. Wij wilden vermijden dat zij mee gingen lopen met eventuele opstootjes of rellen vanwege de tweede verkiezingsronde. In de eerste ronde zijn er zes doden gevallen. Het afgelopen weekend is gelukkig zeer kalm verlopen. Abdoulaye Wade heeft glansrijk verloren en zijn ex-leerling Macky Sall heeft gewonnen. Onze voorkeur kandidate Amsatou S. Sidibe heeft gisteravond haar steun aan Macky Sall toegezegd. In de voorgaande jaren heeft zij haar steun niet aan Wade en zijn voorganger Abdou Diouf willen geven omdat zij hen bepaald niet duidelijk vond.  Het zal Macky zeker twee jaar kosten om te gaan begrijpen wat Wade wel en niet goed gedaan heeft in de afgelopen 12 jaar. Het is vermoedelijk vergelijkbaar met de puinhoop die Bush II had achtergelaten voor Barack Obama. Neem daarbij de op 22 maart gepleegde coup in buurland Mali en de problemen in de twee andere buurlanden Mauritanië en Guinee Bissau en je kan je gaan afvragen hoe de nabije toekomst voor Senegal er uit zal gaan zien. In het afgelopen 25 maart weekend zijn iets meer dan 50% van de meer dan 5 miljoen kiesgerechtigden naar de stembus getrokken. Dat geeft enigszins aan hoe groot het vertrouwen van de bevolking in de Senegalese politiek is. 13 miljoen inwoners en dan 2,5 miljoen stemmers. Waarom zo weinig kiesgerechtigden? Omdat de helft van de bevolking onder de 21 jaar oud is.

Association Dakarkids Senegal is een CBO ofwel een Community Based Organisation. De lokale bevolking bepaald welke veranderingen er nodig zijn en welke steun uit bijvoorbeeld het (een) buitenland zou kunnen helpen. De expertise en het uitgebreide netwerk van Dakarkids wordt steeds meer ingezet door lokale bevolking. Het gaat hierbij dan om onderzoek, analyse en rapportage van de nodige hulp. Een goed voorbeeld is de expertise die via Yoffurbain wordt geboden. Of anders de invloed die Dakarkids de laatste vijf jaar heeft uitgeoefend op de kwaliteit van het lokale onderwijs, de aanpak van het lokale straatkinderen probleem (Tailbe’s en kinderen uit zeer arme gezinnen) en het succes van de Dakarkids voetbalclub voor de armste kinderen uit Yoff. Het Dakarkids opvanghuis is een lokaal voorbeeld voor succesvolle opvang door structuur, regelmaat en veiligheid te bieden aan kinderen die voorheen als volstrekt kansarm werden gezien. Door het opvanghuis is het aantal Dakarkids gastgezinnen  uitgegroeid naar meer dan 100 families. Goed nieuws dus voor de meer dan 200 voetballertjes en hun (arme) gezinnen van de Dakarkids voetbalclub.

Het mondiale ontwikkelingswerk is sinds enige tijd aan grote veranderingen onderhevig. Terecht zou je zeggen. Het gaat immers niet alleen om geld maar met name om een nieuwe visie op de verdeling van  de vergaarde rijkdommen in de ‘ontwikkelde landen’. De coalitie van Mark Rutte die binnenkort ook de beste wensen aan nieuwe president Macky Sall zal gaan sturen verstopt zich soms een paar uur per de dag in het Catshuis om de a.s. bezuinigingen te bedenken. Hun PVV partner heeft gelukkig een zeer helder standpunt. Géén geld naar ontwikkelingswerk. Wat hun betreft is de eerste 4 miljard al binnen. Vermoedelijk zullen er ook weinig PVV stemmers de particuliere ontwikkeling projecten steunen want dat is eigenlijk een linkse bezigheid waar rechts garen mee heeft kunnen spinnen. Het zal te maken met de Indische achtergrond van hun enige leider Wilders en zijn grote liefde voor Israël waardoor hij het niet zo heeft op oud koloniën en landen die zich vergissen in het mengen van politiek met religie. Dat de VVD eigenlijk de kinderopvang beschouwd als een soort kennels en liever ziet dat de thuiszorg uitgebreid wordt naar de thuisopvang van kinderen waardoor er weer veel mensen uit de bijstand kunnen brengt de VVD toch weer dichter bij de VVD en de ‘naastenliefde’. die zo populair is bij het CDA. Ja zo komen wij er wel! Als ik de kinderen hier uitleg dat de PVDA zich nu links van het midden oriënteert samen met Groenlinks en de SGP dan kijken zij mij vragend aan en vragen of die partijen wel kunnen voetballen. Want als iedereen weet dat zij de bal links van het midden het doel in gaan schieten dan heeft de tegenpartij dat natuurlijk snel door en gebeurd er nog niets. Want waar gaat Nederland de aardappels, wortels en uien kopen in 2050? Precies, in West Afrika!

Regeren was vroeger toch vooruit zien? Nou dan hebben Mark Rutte & Macky Sall wel wat te bespreken. Want in 2050 zijn er 9 miljard wereldburgers die voor meer dan 70% in steden wonen en dus geen aardappels, wortels en uien kunnen verbouwen. In Dakarkids eten wij 1x per week hutspot. De Kids zijn er gek op en door hun goed gevulde maag scoren zij prima op school en het voetbalveld. De aardappels en uien komen echter voor veel geld uit Nederland? Inderdaad verbazing wekkend. Als Nederland in coöperatief verband bijvoorbeeld 500 miljoen Euro zou investeren in de agricultuur van West-Afrika dan komen binnen 10 jaar gegarandeerd de mooiste aardappelen, wortels en uien naar Nederland toe en kan de winst 50/50 verdeeld worden. Nederland moet dus geen aardappels naar Senegal verkopen maar Nederland zou beter haar expertise kunnen exporteren. Dat levert banen op en mensen die de helft van hun salaris naar Nederland sturen om de achterban te eten te geven. Dat doen de Senegalesen die in het buitenland wonen al jaren en het is ondertussen de 3^de economische inkomstenbron voor Senegal geworden. Dus ontwikkelingswerk vanuit Nederland zou een enorme ‘winstpakker’ voor Nederland kunnen worden als er expertise en techniek uit Nederland naar de ontwikkelingslanden wordt geëxporteerd. Welk kabinet in NL gaat daar nu eens een speerpunt activiteit van maken? Ja, ja, de NL kranten zeggen in hun kranten immers dat Senegal een redelijk welvarende democratie is. Vermoedelijk bedoelen zij ‘welvarend’ vergeleken met de omringende landen die nog minder dan 1 euro per dag per hoofd van de bevolking hebben te besteden. De imponerende skyline van Dakar is nog niet de helft van het grondoppervlak van de wijk Hoboken in Rotterdam. De rest van Senegal heeft dus nog wel wat extra aandacht nodig. 

Onlangs werd hoogleraar Ton Dietz van het in NL weinig bekende Leidse Afrika Studiecentrum naar zijn mening over de ontwikkelingssamenwerking gevraagd. Dietz is net zoals de nieuwe president van Senegal een geograaf dus die twee zouden de zelfde taal wel eens kunnen spreken. Lees hier het artikel. Een andere mijnheer die een iets ruimere visie heeft dan Ton Dietz is mijnheer Niall Ferguson de echtgenoot van Ayaan Hirsy Ali.  Hij is van de zelfde generatie als Mark Rutte maar in veel mindere mate een ‘relativist’. Dwz Rutte babbelt zich op charmante wijze door veel nationale problemen heen maar is tot op heden nog niet in staat geweest om uit te leggen waarom er ook op het ontwikkelingswerk budget bezuinigd dient te worden.

Leg het laatste boek “Civilization” van Niall Ferguson naast het pas in 1982 in het Nederlands vertaalde boek van Norbert Elias “Het civilisatieproces” en de grote NGO’s in Nederland kunnen gezamenlijk aan de aan de slag met bijvoorbeeld PARTOS om een duidelijk en helder plan te ontwikkelen voor hun toekomst. En als er per ontwikkelingsland telkens één apart bankrekening nummer wordt geopend wat iedereen die geld overmaakt naar het betreffende land zou gebruiken dan kan mijn na één jaar zien hoeveel geld er naar dat land is overgemaakt. Laat dan meteen de aardappel- en andere producten exporteurs die rekening als tegenrekening gebruiken voor hun inkomsten uit de export en we weten wat er zoal aan geldstromen naar Nederland terugkeert. Vandaag eten wij in Dakarkids macaroni uit Italië met tomatensaus uit Senegal en wat vlees van bio koeien. Jawel echt lekker biovlees omdat men hier géén geld heeft voor bestrijdingsmiddelen.

25 Maart 2012 - Abdoulaye Wade (86) gaat met pensioen

2012 - Wade verdwijnt naar de achtergrond

Op zaterdag 24-03 schreef Modou een brief naar een groepje kinderen in Utrecht 
die hebben gecollecteerd voor Dakarkids

De brief van Dakarkid Modou wordt goed bezorgd in Utrecht

25 Maart 2012 - Dakarkid Modou heeft in de stadion tuin geholpen

25 Maart 2012 - FC Dakarkids heeft nieuwe ballen nodig 

mail naar dakarkids@gmail.com 

25 Maart 2012 - expertise uit Europa voor oa. Dakarkids 

merci, Jean Francois

23 Maart 2012 - Dakarkid Oussie is alweer nr. 1 op school

2012 - Madame Roos van Yoffurbain steeg naar grote hoogte in Yoff

Vanaf 2012 begint dakarkids.info een offensief 
tégen het straatvuil en gaat groen bevorderen